Í gærkvöldi sat ég heima í sófanum og slappaði af. Við eigum tvo hunda og oftar en ekki er mikið fjör á heimilinu. Þar sem ég settist niður tók ég eftir því að Tinni (eldri hundurinn) byrjaði að reyna að fara upp á Kola (þann yngri). Mín fyrstu viðbrögð voru þau sömu og svo oft áður að segja honum að hætta. Hefur ekki verið neitt vandamál með það, hann snýr sér að mér og lítur niður á gólf skömmustulega, en stuttu síðar var hann að gera sig líklega til að hefja leikinn á ný. Svona hélt þetta áfram í nokkuð góða stund þar til að lokum komst ró á heimilið.
Þegar ég náði loks að setjast niður og slappa af fór ég að rekja í huganum hvernig ástandið hefur verið á heimilinu undanfarið. Þetta hefur verið ítrekað verið að gerast og ég sit með þá hugsun hvað veldur. Sem karlmaður var það fyrsta sem ég hugsaði að Tinni væri einhverskonar kynvillingur, enda sá ég að ef ég gengi um húsið og væri endalaust að reyna að fara uppá konuna þá yrði það skilgreining á mínu ástandi. Hvað þá ef það væri annar karlmaður á heimilinu sem ég væri trekk í trekk að reyna að fara uppá.